Debaixo da auga

Debaixo da auga

Debaixo da auga

Debaixo da auga

debaixo da auga

debaixo da auga

Illa de Tambo

Illa de Tambo

Osmunda regalis (helecho real)

 

Osmunda regalis

De Wikipedia, la enciclopedia libre 

Osmunda regalis (helecho real) es una especie de helecho nativo de Europa, África, Asia, América, creciendo en pantanos. La especie es a veces conocida como helecho florecido debido a la apariencia de sus fértiles frondas.

Descripción

Es una planta caducifolia herbácea, que produce separadamente frondas fértiles y otras no. Las estériles se expanden 60 a 160 cm de altura y 30 a 40 cm de ancho, son bipinnadas, con 7-9 pares de pinnas de 3 dm de largo, donde cada pinna con 7-13 pares de pinnulas de 2,5-6,5 cm de largo y 1-2 cm de ancho. Las frondas fértiles son erectas y más cortas, 20 a 50 cm de altura, usualmente con 2-3 pares de pinnas estériles en la base, y 7-14 pares de pinnas fértiles debajo del esporangio, densamente encerradas.

El nombre deriva por ser uno de los más grandes helechos europeos. En muchas áreas, se ha vuelto raro como resultado de drenaje de tierras pantanosas para agricultura.

Variedades

Osmunda regalis var. regalis. Europa, África, sudoeste de Asia. Frondas estériles de 1,6 m de altura
Osmunda regalis var. panigrahiana R.D.Dixit. Sur de Asia (India).
Osmunda regalis var. brasiliensis (Hook. & Grev.) Pic.Serm. Regiones tropicales de Centro y Sudamérica; tratada como sinónimo de la var. spectabilis por algunos autores.
Osmunda regalis var. spectabilis (Willd.) A.Gray; este de Norteamérica. Frondas estériles de 1 m de altura.

Usos

La raíz, como en otras especies de Osmunda, se usan para producir "fibra de osmunda", empleadas como soporte de crecimiento de orquídeas cultivadas y otras plantas epífitas.

De acuerdo a la mitología eslava, los esporangios, llamdos "flores de Perun, tienen poderes mágicos, como darles a sus poseedores la habilidad de derrotar demonios, cumplir deseos, destrabar secretos, entender el idioma de los árboles. Sin embargo, coleccionar los esporangios es un proceso dificultoso y aterrador. En las tradiciones más tempranas, se debía buscar en noches de Kupala; más tarde, después del arribo de la cristianidad, la fecha se cambió para Pascuas. Pero siempre, la persona buscando las flores de Perun debe permanecer dentro de un círculo dibujado alrededor de la planta y quitar las tretas de los demonios.

Uceiras secas europeas

Matogueiras dominadas por breixos (Erica, Calluna, etc.) e outeas (Ulex spp.) sobre chans ácidos.

Descrición incluída en "Bartolomé, C. et al. 2005. Os tipos de Hábitat de Interese Comunitario de España. Ministerio de Medio":

Inclúense todas as breixeiras ibéricas e baleáricas, salvo os do 4020 e 4040. Crecen sobre todo en zonas de influencia atlántica do norte e oeste peninsular, e penetran cara ao interior a través das montañas. 

Viven dende o nivel do mar ata uns 1.900 m, en chans sen carbonatos.

Son formacións arbustivas, a miúdo densas, de talla media e baixa con especies de Erica, Calluna, Cistus, Ulex ou Stauracanthus. Os da cornixa cantábrica e noroeste levan Erica ciliaris e E. cinerea, e toxos como OU. europaeus, OU. gallii ou OU. minor, con elementos cántabro-atlánticos como Daboecia cantábrica ou Pterospartum tridentatum subp. cantabricum. Na metade occidental, incluídas as vertentes meridionais cantábricas, levan Erica australis, E. lusitanica, E. arborea, E. umbellata, E. escoparia e Pterospartum tridentatum subsp. tridentatum, enriquecéndose en cistáceas como Halimium ocymoides, H. umbellatum, H. lasianthum, Cistus populifolius, C. psilosepalus nas zonas máis continentais ou meridionais (maior mediterraneidad). No ibérico setentrional e no Sistema Central, singularízanse por presentar arandos (Vaccinium myrtillus), xenebreiro rastreiro (Juniperus communis subsp. alpina) e gayuba (Arctostaphylos uva-ursi). No cuadrante nororiental, as breixeiras son máis pobres, levando sobre todo Calluna vulgaris e, ás veces, gayuba. Os breixeira-tojales do sueste alcanzan grande interese florístico, estando dominados por toxos do xénero Stauracanthus (S. boivinii, S. lusitanicus), e outros endemismos como Erica andevalensis, Ulex eriocladus, Echinospartum tridentatum subsp. lasianthum
 

  • Directiva 92/43/CEE do Consello do 21 de maio de 1992, relativa á conservación dos hábitats naturais e da fauna e flora silvestre (Trasposta por Real Decreto 1997/1995) Publicado en: Diario Oficial da Comisión L 206 de 22/07/1992
  • Real Decreto 1997/1995 do 7 de decembro, polo que se establece medidas para contribuír a garantir a biodiversidade mediante a conservación dos hábitats naturais e a fauna e flora silvestre Publicado en: BOE 310, 28/12/1995
  • Real Decreto 1421/2006 da 1 de decembro, polo que se modifica o Real Decreto 1997/1995, do 7 de decembro, polo que se establece medidas para contribuír a garantir a biodiversidade mediante a conservación dos hábitats naturais e a fauna e flora silvestre
    Publicado en: BOE 288, 2/12/2006

As moas



Na foto as pedras dun muíño, pedras de moer ou moas: unha fixa ou , e outra móbil ou capa que roda sobre a fixa. O muíño está situado augas abaixo da ponte de Cutián. O seu estado de conservación era bastante bo fai catro ou cinco anos, agora xa case sen canle e coa metade do teito caído agoniza no medio das silvas.

Parrulo

Cairina moschata é unha especie de parrulo da familia Anatidae orixinaria de América tropical.
Da especie silvestre orixinal, grazas ao manexo por comunidades indíxenas, derivouse dende tempos precolombinos a subespecie doméstica coñecida en toda Hispanoamérica como parrulo criollo (Cairina moschata domestica Donkin, 1989), a cal presenta importantes variacións: por exemplo, debido á selección polo home e á menor necesidade de voar para buscar o seu alimento, fixéronse máis pesados, e por iso perderon a capacidade de voar longas distancias como os seus conxéneres silvestres. A súa plumaxe adoita ser menos lustrosa e máis variable, sendo moi comúns os exemplares con ventre, colo e rostro abrancazados. As cores non son sempre uniformes en todos os individuos: hai exemplares totalmente brancos ou só negros, así como grises, marrons e con diferentes combinacións destas cores. Á subespecie doméstica tamén se lle coñece popularmente en español como parrulo caseiro, parrulo mudo, parrulo de Berbería e parrulo almizclado.
Fonte: wikipedia 
 
 

Caracol de Quimper (Elona quimperiana)

O caracol de Quimper (Elona quimperiana) é un caracol de tamaño considerable que habita as zonas arboradas da Bretaña francesa e da Cordilleira cantábrica. Debido á súa limitada e particular distribución está protexido en Francia e España.
Descrición
O Planorbarius corneus, é un gasterópodo que se asemella moito ao Caracol de QuimperDebido á súa forma e coloración, o caracol de Quimper adoita confundirse co Planorbis corneus, gasterópodo de auga doce moi empregado nos acuarios.
A cuncha do caracol mide uns 30 mm de diámetro e uns 12 mm de altura, estas medidas o conberten nun dos caracois maiores da fauna galega. A súa característica máis destacada son os seus laterais cháns. Isto é debido a que as 5 ou 6 voltas en espiral da cuncha están enrolladas dun xeito chán e sen volume como adoita ser noutras especies. No adulto, a abertura da cuncha (peristome) está bordeada cun beizo.
A cuncha do Caracol de Quimper é de cor marrón con pintas máis escuras nos individuos vivos, algúns caracois presentan matices amarelentos, sendo escaso nos caracois vivos, e común entre as cunchas dos mortos. A superficie da cuncha é bastante suave e mate, o cal o diferenza da Retinella incerta, caracol cuxa cuncha é brillante; as dúas especies cohabitan xuntas ao pé dos Pirineos e poden ser doadamente confundibles polos seus tamaños, cores e formas semellantes.
Unha das probas para diferenzar ao Caracol de Quimper doutros caracois é a translucidez da súa cuncha, o que permite ver o interior do caracol.
Distribución
Foi en 1817 cando un naturalista interesouse por primeira vez polo caracol de Quimper. Os primeiros especimes do caracol foron recollidos na área de Quimper, sendo enviados ao Barón André de Férussac quen, en 1821, describiu á especie baixo o nome de Helix quimperiana. Durante décadas, malacólogos e naturalistas seguiron traballando para establece-la súa distribución. Inicialmente foi descuberto na Bretaña, máis adiantes en España en 1855 e no País Vasco Francés en 1853, sendo coñecida a súa distribución xa a finais do século XIX.
Ao sur do golfo de Biscaia, o caracol de Quimper habita ao pé dos Pirineos, estendéndose a súa distribución ao longo do Cordal Cantábrico ata Galiza. En 1992 descubríronse por primeira vez novas poboacións ao sur do río Ebro, na Rioxa.

Especies emblemáticas


Nombre vulgar:
• Castellano: Bordillo

• Gallego: Escalo

• Portugués: Escalo do Norte

TAXONOMÍA

• Clase: Actinopterygii

• Orden: Cypriniformes

• Familia: Cyprinidae

• Sinónimos: Leuciscus cephalus cabeda Risso, 1827 (sólo cuando se menciona a las poblaciones ibéricas). Leuciscus carolitertii Doadrio, 1987.

CATEGORÍA MUNDIAL UICN.

No catalogada.

CATEGORÍA UICN PROPUESTA.

Población española excepto las presentes en la cuenca del Tajo. VU A2ce.

JUSTIFICACIÓN DE LOS CRITERIOS.

La introducción de especies exóticas en su área de ocupación como son el pez sol (Lepomis gibbosus), el Black-bass (Micropterus salmoides) y el Lucio (Esox lucius), es una de las principales causas del decline de esta especie. Este declive se estima que será en los próximos años de al menos el 20% en el área de ocupación de la especie y en la calidad de su hábitat. Este último se deteriora por las infraestructuras hidráulicas proyectadas en su área de presencia, el aumento de vertidos urbanos, agrícolas e industriales y la extracción de agua con fines agrícolas. El área de ocupación es menor de 500 Km2 y las poblaciones.

CATEGORÍA UICN PROPUESTA.

Poblaciones de la cuenca del Tajo. CR B1+2c.

JUSTIFICACIÓN DE LOS CRITERIOS.

El área de ocupación actual es menor de 8 Km2 con las poblaciones severamente fragmentadas en 2 ríos diferentes. El aumento de vertidos, especialmente en Molina de Aragón y la extracción de agua para fines agrícolas deterioran constantemente el hábitat de la población.

LIBROS ROJOS.

Citada como "Rara" en el Libro Rojo de los Vertebrados Españoles.
DESCRIPCIÓN

El bordallo es un ciprínido de tamaño medio que raramente alcanza los 250 mm de longitud total. El cuerpo es alargado, la cabeza grande y con una boca subterminal. La aleta dorsal es larga con 8 radios ramificados y el perfil distal convexo. Los huesos circumorbitales son estrechos. Las escamas son grandes y su número en la línea lateral oscila entre 39 y 45.

POBLACIÓN

Existen dos poblaciones muy diferenciadas una en la cuenca del Tajo y otra en las cuencas del Duero, ríos de Galicia y cuenca del Ebro.

HÁBITAT Y ECOLOGÍA

Vive en medios muy diversos encontrándose tanto en zonas de alta montaña como en las zonas más bajas. Su alimentación está constituida por artrópodos y alevines de otros peces.

REPRODUCCIÓN

Sólo se conoce el periodo de reproducción que ocurre entre los meses de abril y junio.

DISTRIBUCIÓN

• España:. En España vive en las cuencas de los ríos Duero, Limia, Tajo, Miño y Lérez.

• UE: Vive también en Portugal.

• Mundo: Es un endemismo de la Península Ibérica.

FACTORES DE AMENAZA

• Sobre la especie: La introducción de especies exóticas, la mayoría piscívoras en los ríos españoles es la principal amenaza.

• Sobre el hábitat: Las principales amenazas son: la realización de diversas infraestucturas hidráulicas, como canalizaciones, construcción de presas, etc., la contaminación por vertidos industriales, urbanos y agrícolas; la extracción de agua para fines agrícolas y la extracción de áridos que destruye los frezaderos.

MEDIDAS DE CONSERVACIÓN

Control de los vertidos y depuración de los mismos. Corregir adecuadamente los impactos derivados de las infraestructuras hidráulicas. No dar concesiones de riegos cuando el agua baje por niveles inferiores a los adecuados para la vida de los peces. Corregir el impacto de las extracciones de áridos en los ríos y sólo dar las concesiones imprescindibles. Realizar un control de las especies exóticas por parte de las administraciones. Impedir la introducción de nuevas especies exóticas declarando a las nuevas y a la mayor parte de las existentes ya en España como no pescables. Realizar un seguimiento sobre la evolución de las poblaciones de esta especie. Debe figurar como "Vulnerable" en el Catalogo Nacional de Especies Amenazadas, Real Decreto 439/90.

ACCIONES REALIZADAS PARA SU CONSERVACIÓN

Ninguna.

Wikipedia

From Wikipedia, the free encyclopedia

The Lérez is a river in South West Galicia, Spain. The river meets the Atlantic Ocean at Pontevedra, where it creates Pontevedra's ria. With a length of 60 km, its sources are in Serra do Candán, in the mountain of San Bieito, in the parish of Aciveiro (Forcarei). The Lérez passes through the communities of Forcarei, Cerdedo, Campo Lameiro, Cotobade and, finally, Pontevedra.
Its main tributaries are the Salgueiro, Cabaleiros, Grande, O Castro, Quireza, Tenorio and Almofrei.

En la wikipedia, la wikipedia en castellano

El río Lérez es un río del oeste de la región española de Galicia, que discurre por la provincia de Pontevedra.
Nacimiento: en el Monte de San Bieito (Serra do Candán), en la parroquia de Aciveiro, en el concello pontevedrés de Forcarei.
Desembocadura: en el Océano Atlántico, formando la ría de Pontevedra.
Longitud: 60 km
Afluentes principales: ríos Salgueiro, Cabaleiros, Grande, O Castro, Quireza y Almofrei
Poblaciones que atraviesa: Forcarei, Cerdedo, Campo Lameiro, Cotobade, Pontevedra.

Na Galipedia, a Wikipedia en galego

O río Lérez pertence á vertente atlántica e na súa desembocadura forma a ría de Pontevedra. Nace na Serra do Candán, no monte de San Bieito, no lugar da Noveliza, na parroquia de Aciveiro (Forcarei). Percorre 60 km con abundante caudal, na dirección NL-SO, pasando polos concellos de Forcarei, Cerdedo, Campo Lameiro, Cotobade e, finalmente, Pontevedra.
Os seus principais afluentes son o Salgueiro, Cabaleiros, Grande, O Castro, Quireza, Tenorio e Almofrei.
 

2009 ·O RÍO LÉREZ by TNB